δεν ειμαι αυτη που ηθελα να ειμαι.

ναι ειχες καιρο να δεις το all my colours..εχω πολυ καιρο να νιωσω ανεμελη.καποτε ενιωθα πως εχω τη αυτοπεποίθηση του κοσμου ολου να κυνηγήσω ο,τι πιστευα πως εχω για ονειρο.ειναι κατι βδομαδες τωρα, πολλες εβδομαδες μαλλον..που απλα αισθανομαι πως φυτοζωω. δεν μπορω να καταλαβω ποιο ειναι το ονειρο μου.κι ουτε ξερω τι θελω να κανω στη ζωη μου.δε ξερω προς τα που να κινηθω.ποιους να βρω και τι πρεπει να με απασχολει..δεν εχω δουλεια.δε ξερω τι δουλεια θα μπορουσα να κανω με το αντικειμενο που επελεξα να σπουδασω.και δεν εχω και λεφτα για να πω πως θα επενδύσω πανω σε μια ιδεα, σε ενα αντικειμενο ετσι για τον πειραματισμο.εγω  δεν ημουν ετσι.κυνηγουσα ο,τι μου αρεζε και το τεντωνα παντα.τοση μιζέρια εχω καιρο να νιωσω.δε ξερω τι γινεται.και η πιεση απο παντου ειναι ασφυκτική .ισως θελω να φυγω απο εδω,απο ελλαδα εννοω.αλλα δεν μπορω να αποχωριστώ τους ανθρώπους μου.και χωρις πλανο που να πας,..?στο γεντι κουλε να πλενεις φλιτζανακια?πιστευα πως βγαινοντας απ τη σχολη θα ειχα μια γραμμη και ενα πλανο,ορεξη και πεισμα για να φθασω καπου.κι ομως τωρα που εχω βγει όντως απ'τη σχολη ,δεν εχω τιποτα απ'ολα αυτα..γαμωτο.και προχθες αραζαμε στην παραλια με φιλους και τον πιο γλυκο νιγκα  και ηταν ολα τοσο απλα ομορφα.και ενιωθα πως αυτη η πολη ειναι τοσο ικανη στο να σε κανει να ξεχνιεσαι,να νιωθεις ανεμελος,ηρεμος ή τσιτας..τι συμβαινει στον κοσμο μας.πριν απο 4 χρονια εβρισκα δουλειες ετσι για την πλακα μου και τωρα μου ζητανε βιογραφικο σημειωμα και προυπηρεσια για να πουλαω πιτζαμακια στα μπενετον! πωπω κοσμε δωσε ενα σημαδι.θεε της ελπιδας,της αυτοπεποιθησης,της ανεμελιας,της εργασιας,της εκπαιδευσης,της παιδειας,της χαρας δωσε κατιι.κατιι καλο! 

<3

στρωμένη σκέψη μέσα στο 66.

αυτο συμβαινει καθε φορα που μπαινω στο 66 εχοντας ξεχασει τα ακουστικα μου.ολες οι σκεψεις που με βασανίζουν, συναρμολογούνται μεσα στο κεφαλι μου και νααα προκύπτει η αναρτηση.
ποιος διαλεξες να εισαι?και πως θελεις να βλεπεις τη ζωη σου?πως αντιμετωπιζεις τους φοβους σου?και ποιος απ αυτους ειναι ο πιο υπουλος?(αυτο το τελευαιο ακουστηκε σαν τρειλερ απο εκπομπη της Τατιανας αλλα οκκκ)

εγω ξερω.μαλλον συμβαινει το ακολουθο.
φοβαμαι παντα να ακουσω αυτο που βουίζει μεσα μου..και οταν το κανω και ερχομαι αντιμέτωπη μ' αυτο,συνηθως δεν ειναι ευκολο να το συνειδητοποιησω.πολλες φορες ζω επί της ουσίας αυτα που ιδεατα φοβαμαι.η ιδεα καποιων καταστασων ειναι αυτο που με τρομαζει.και οταν αντιλαμβανομαι πως ουσιαστικα ζωωω τους φαντασιακούς μου φοβους αισθανομαι τοσο χαζη.γιατι αφησα το αγχος,την πιεση, την αμφιβολια και τη συστολή  που μου προκαλει η ιδεα, να με κυριευσει.

αυτο που εννοω πιο απλα ειναι πως εχω νιωσει πολλες φορες να πιεζομαι απο κατι το οποιο φοβαμαι. αλλα στην τελικη ξερω πως ηδη το ζω.απλα κολλαω να ερθω αντιμετωπη μ αυτο, να συμβιβαστω και να κανω τουμπεκί..γιατι η συμφιλίωση αυτη σηματοδοτεί την αναθεώρηση και τη διάλυση μιας στρωμένης σκεψης, κοσμοθεωρίας,ρουτινας.και ειμαι τεμπελα σε φασεις.

γιατι μου ηρθε να τα γραψω τωρα ολα αυτα?
αρχικα γιατι αυτα σκεφτομουν μεσα στο ιερο 66..επειτα κοντινο ατομο-κοτοπουλο με ταρακούνησε και με αυτα που ελεγε,ηταν σαν ακουω τον εαυτο μου και λυπηθηκα γι αυτον και για μενα ,που αφησα πολλες καταστασεις να γαμηθούν επειδη απλα ''βαριομουν'' να με αντιμετωπισω ,δεν ηθελα να ξεβολευτω.

δεν ειναι κατι βαθυστοοχαστο αυτο που εγραψα.η συνειδητοποιηση ομως αυτου, μπορει ειλικρινά να σου αλλαξει τον τροπο που χειρίζεσαι τα πραγματα.αυτο νομιζω.

παρε κομματαρα απο ταφ-λαθος.υπεροχος μικρος θεουλης.πως τα λεει ρε γαμωτο.ας τον προάγουμε σε επίτιμο διδάκτορα στρωμένης-θετικής σκέψης.ναι αυτο!!!

the aimless one

χτύπησα το γόνατό μου και μου φαίνεται σέξι.

εντάξει δεν είναι αλήθεια αυτό.

αλλα ειναι μια καλη παρηγοριά.

το παθαίνω συχνά δε λεω.

ας ανατρέξουμε σε παλιότερα επεισόδια του all my colours.

θυμηθείτε τις μελανιές απ τον παγο.

επανέρχομαι.

έκανα λίγο σέρφινγκ φέτος.(σ'ευχαριστω νικο )

είχε πλάκα.

εκεί άνοιξαν οι πρώτες πληγές.

υπόσχομαι πως θα ξανακάνω .με περισσότερη επιτυχία και λιγοτερο πονο.

έπαιξα και ρακετες.

οχι πολυ.λιγο.

με  τις ρακέτες άνοιξαν για τα καλα οι πληγές.

χόρεψα με την ελενα.

οχι πολυ λιγο.

ήταν αρκετο.

σκαρφάλωσα σε κάτι βραχάκια εκεί κοντά στη Σάρτη.

ξανάνοιξαν οι πληγές.

θέλω να πω, πως ειναι ωραιο  να παιζεις και ας χτυπας τα ποδια σου, τα χερια σου, τα μουτρα σου.μην ντρεπεσαι να τσαλακωθεις.να στραπατσαριστεις.ειναι ωραια και γελας πολυυυ!!

ένα ανούσιο ποσταρισμα.

για όλους εσάς που αναρωτιοσασταν πώς χτύπησα.

καθησυχαστε τους εαυτούς σας.

είμαι καλά.

πανέτοιμη να σας φλομώσω στις μπαρούφες και φέτος.

γιατιιι

ναιιιιι το μπλογκ έκλεισε its first fucking year dude!!!

τουρουρουρουυυ!!!

πι.ες  ΒΡΗΚΑ ΤΟ ΧΟΡΕΥΤΙΚΟ ΜΟΥ ΤΑΙΡΙ.

         ενταξει, ειλικρινά  αυτό το παιδι εχει τον αχόρταγο σε ο,τι αφορά τον χορό και κάνει και κάτι παράξενες φιγούρες ετσιι να και ετσιιι κ κουναει ταυτοχρόνως ρυθμικά γλουτούς, μηρούς,κεφαλι ώμους, γόνατα και πόδια.και ειναι λες και εχει βγει απο βιντεο κλιπ των stereo mc's του 2012. υπέροχε ντραγκομπολ!

ooh ye!

I can walk into the sunlight, into the day, into the day, to the day

όλα συμβαίνουν εκεί που δεν τα περιμένεις.
και πόσο όμορφα περνάς οταν εχεις φίλη μοναδική δίπλα σου.
κι οταν αυτή τη φίλη τη ξέρεις χρόνια
και έχεις ζήσει μαζι της εφηβικές αλητείες.
και επιστρέφεις στα μέρη που ''καταστράφηκες'' μαζί της.

έπειτα φεύγεις.
πηγαίνεις στα σίγουρα.
αγάπη στα ίσια.
αγκαλιά στα ίσια.
κέφι στα ίσια.
συζητήσεις στα ίσια.
απορίες στα ίσια.
κορόιδεμα στα ίσια.
νεύρα στα ίσια.

και στο λέω στα ίσια.
όπως περνάω μαζί τους δεν περνάω με κανέναν άλλον.

κι όταν αρχιζουν και θολώνουν οι φωτογραφίες και το καδρο ξεφεύγει.
ξέρω πως νιώθω ευτυχισμένη.
και ολα ειναι όμορφα, ζαλισμένα, χορευτικά, μεθυσμένα, ανέμελα. όλα!

ναι αλλά ξερεις πως ερχεται παντα αυτη η στιγμη που χανεσαι.
και σκεφτεσαι ολα αυτα που θα ηθελες να πεις σ'αυτον που γουστάρεις,στα ίσια.
γιατί καλοκαίρι είναι και σίγουρα διαρκώς κάποιον γουστάρεις.
και ειναι ολα γύρω σου τοσο ροζ και ομορφα.
που κανουν και σενα τον ιδιο να νιώθει ροζ.
και φοβάσαι μήπως δεν πρέπει να νιωθεις ετσι.
στο λεω στα ισια.
no fear,no loathing γι'αυτα που νιώθεις. ποτέ!!
και ας εχεις απέναντι σου το μεγαλύτερο στραβόξυλο του κόσμου όλου.

και κάπως ετσι γυρνάς στη βάση σου.
και περιμένεις να προσαρμοστείς και να πείσεις τον εαυτό σου πως αγαπάς τη ρουτίνα.

αυτά,δεν εχω επίλογο 

πάρε αυτο το κομμάτι και άκουσέ το και βάλτο να παίξει και το πρωί και θα με θυμηθείς..

πι.ες   να μαθεις να σηκωνεις τα αστεία.να μαθεις να ξεστραβώνεις.θα δεις, θα περνάς καλύτερα στη ζωή σου.

 στα ίσια.

και αφού δεν αράζω στην αιώρα.

ειπα να αραξω στο σαλόνι μου.
στο σαλουυν τολμώ να πω, είναι μεγάλες οι εξάψεις και οι συγκινήσεις.
τρομερος ο διασυρμός.
εχω συναισθηματικές εντάσεις.
ταράζομαι..
σαλος και αναπάντητα ερωτήματα γεννιούνται μέσα σου.
και αναρωτιέμαι..
πισινα ή δεξαμενή νερού η γουρνερη στις φύλακές..
στρατσιατελα ή κρέμα μπισκότο το παγωτό μου.
να βάλω 20 ή 10 ευρω βενζίνη..
ποσα σουβλάκια εφαγα χθες.
μ'αγαπα ή δε μ'αγαπα..
θα με γουσταρευτει ποτέ οπως τον γουσταρευομαι εγώ.
να πάρω πτυχίο τον Σεπτέμβρη..
να παω για ποδήλατο ή θα λιώσω πάνω στη σέλα..
χαχα,τι χαζομάρες γράφει αυτή στο μπλογκ της.
πωωω απαίσια τσάντα.
πωωωω τέλεια τσάντα
μ'αγαπα,δε μ'αγαπα,μ'αγαπα,δε μ'αγαπα..
''μποχλενιαα,αντε γυρνα μου ελειψες''
νιοοοοο.. πότε το κόλλησα αυτο  το ''νιοο'' άραγε..
εε γιατι στο λεξικό δεν διορθώνονται λέξεις οπως μποχλα,γουσταρευομαι,παω,κατσε.?

θεε της βενζίνης, θεέ του χρήματος, θεά της διάθεσης,θεα της θάλασσας..

ενωστε once again τις υπερδιαστημικες σας δυνάμεις..

θελω να πάω διακοπές. διακοπές.διακοπ.διακ. διακοπές,πες πες πες.διακοπεεεεεες.διακοοοπ.

οκ φτάνει.

εκπεμπεις κατι προκλητικά σε μια συχνότητα που δεν την πιάνω..

δεν είναι η ομορφιά και η κορμοστασιά σου!το στυλ σου το απαράμιλλο.. είναι κατι άλλο.


είναι αυτός ο αέρας σιγουριάς που αποπνέεις. αυτή η πονηριά στο μάτι σου.
 το βλέμμα σου που φωνάζει τις αλήτικες στιγμές που έχεις ζήσει.
 ειναι η στάση σου, κάθε φορά που με κοιτάς.. έτσι που γέρνεις το κεφάλι σου,σαν να με σνομπάρεις,σαν να με αμφισβητείς-μα ξέρεις και ξέρω πως συμφωνείς με οσα λεω.
 είναι αυτη η ευπρεπής προστυχιά που εχουν οι κινήσεις σου καθε φορα που ντρέπεσαι για αυτά που σκέφτεσαι. 
ειναι ο τροπος που τα λες..χωρις φοβο και πάθος.με ειλικρίνεια.
ειναι που οι κινήσεις σου εχουν πλακα και ας ειναι αυστηρές και κοφτές.


κοιτα να δεις που με εχεις κάνει να σε σκέφτομαι και να χαμογελάω.. κοίτα να δεις που θελω τοσο μα τοσο πολυ να σε δω..


αυτα.

Dive in your life.