εκπεμπεις κατι προκλητικά σε μια συχνότητα που δεν την πιάνω..

δεν είναι η ομορφιά και η κορμοστασιά σου!το στυλ σου το απαράμιλλο.. είναι κατι άλλο.


είναι αυτός ο αέρας σιγουριάς που αποπνέεις. αυτή η πονηριά στο μάτι σου.
 το βλέμμα σου που φωνάζει τις αλήτικες στιγμές που έχεις ζήσει.
 ειναι η στάση σου, κάθε φορά που με κοιτάς.. έτσι που γέρνεις το κεφάλι σου,σαν να με σνομπάρεις,σαν να με αμφισβητείς-μα ξέρεις και ξέρω πως συμφωνείς με οσα λεω.
 είναι αυτη η ευπρεπής προστυχιά που εχουν οι κινήσεις σου καθε φορα που ντρέπεσαι για αυτά που σκέφτεσαι. 
ειναι ο τροπος που τα λες..χωρις φοβο και πάθος.με ειλικρίνεια.
ειναι που οι κινήσεις σου εχουν πλακα και ας ειναι αυστηρές και κοφτές.


κοιτα να δεις που με εχεις κάνει να σε σκέφτομαι και να χαμογελάω.. κοίτα να δεις που θελω τοσο μα τοσο πολυ να σε δω..


αυτα.