δικαιολογούμαι.

αυτο το πασχα ηταν πολυ πολυ περιεργο.και ρεαλιστικα θλιβερο.χαθηκαν ανθρωποι τους οποίους γνωριζα. οχι τοσο καλα ωστε να στενοχωρηθω αποκλειστικα για τους ιδιους..εβλεπα ομως τους δικους μου ανθρωπους να νιωθουν βαθυ πονο για τον χαμο των φιλων,παιδιων,αδερφων τους.
εκανα ασχημες σκεψεις διαρκως.περισσοτερο ομως αναρωτιομουν αν ειχα δωσει οσα επρεπε σ αυτους που εγω δε θελω να χασω ποτε..αν τους εχω δείξει τα οσα νιώθω γι'αυτους.αν ημουν αρκετα διπλα τους.
ποσο μα ποσο ευκολα συνηθίζεις τους γυρω σου και τη σχεση που εχεις μαζι τους.ξεχναω πως τιποτε δεν ειναι δηλωμένο..ειμαι τσαντιλω και δε δίνω αγκαλιές..κι ομως πριν πεσω για υπνο ειναι αυτο που επιζητω περισσοτερο.αλλα και παλι ο εγωισμος μου δε μου επιτρεπει να αφεθώ σε μια αγκαλιαα..γραφω πως δικαιολογουμαι γιατι ξερω πως ο Μπαπ θα θυμωσει αν δει το ποστ.. ποτέ δεν του αρεσαν αυτα..εγω ομως ειμαι ρομαντικουλα και ντραμα κουιν.και επειδη πλεον ξερω πως καθε φορα που πηγαινω βολτα μπορει να μη γυρισω ποτε..
ηθελα να εισαι σιγουρος(εσυ και ο κοσμος ολος γιατι αληθεια μεγαλη μου σκουτουραα αν το ξερουν οι γκομενες σου) εστω και ετσι χαζα , κοριτσίστικα και ρομαντικά,πως αλήθεια και αληθινά.σε σκεφτομαι κ σ αγαπω. αυτα και ειμαι πολυ χαρουμενη :)